به مناسبت بزرگداشت حکیم خیام نیشابوری

قاصدک هان،چه خبر آوردی؟

از کجا،وز که خبر آوردی ؟

خوش خبر باشی،اما

گرد بام ودر من

بی ثمرمی گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار ودیاری- باری،

برو آنجا که بود چشمی وگوشی با کس

 برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک !

در دل من همه کورند وکرند.

*

دست بردار ازین در وطن خویش غریب

قاصدک تجربه های همه تلخ،

با دلم می گوید:

که دروغی تو،دروغ

که فریبی تو ،فریب

*

قاصدک!هان، ولی...آخر..ای وای!

راستی آیا رفتی با باد ؟

با توام ،آی!کجا رفتی؟آی...

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی ، جایی؟

در اجاقی-طمع شعله نمی بندم-خردک شرری هست هنوز؟

*

قاصدک !

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند.

(مهدی اخوان ثالث)

خداوندا  مو  بیزارم  ازین  دل*** شو و روزان  در  آزارم ازین  دل

ز بس  نالیدم  از  نالیدنم  تنگ*** ز مو بستا  که  بیزارم  ازین   دل

مسابقه شاعر شناسی:«به نظر شما این دوبیت از چه شاعری هست؟..

باز شب ماند و من و این عطش خانگی ام
باز هم یاد تـــــــو ماند و من و دیوانگی ام

اشک در دامنم آویخت کـــــه دریا باشم
مثل چشم تو پر از شوق تماشا باشم

خواب دیدم کــه تو می آمدی و دل می رفت
محرم چشم ترم می شدی و دل می رفت:

یک نفر مثل پـــــری یک دو نظر آمد و رفت
با نگاهی به دل خسته ام آتش زد و رفت

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد
باز دنبال جگر گوشه ی مــردم افتاد

“آخــــــرش هم دل دیوانه نفهمید چه شد
یک شبه یک شبه دیوانه چشمان که شد”

تا غــزل هست دل غمزده ات مال من است
من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است

“آی تو، تو کـــــه فریب من و چشمان منی
تو که گندم، تو که حوا، تو که شیطان منی

تو که ویران من بی خبر از خود شده ای
تو که دیوانه ی دیوانه تر از خود شده ای”

در نگــــــــــــــاه تو که پیوند زد اندوه مرا
چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا

ای دلت پولک گلنـــــــــار؛ سپیدار قدت
چه کسی اشک مرا دوخته بر چارقدت؟

چند روزی شده ام محرمت ایلاتی مــن
آخرش سهم دلم شد غمت ایلاتی من

 دکتر محمد حسین بهرامیان

امشب شعري نخواهم نوشت............

شمع را براي تولدت روشن ميكنم

و پرهايم را طواف ميدهم

بر گرد آتشي كه تــــو در جانم روشن كرده اي...........

 تكه خاكستر كوچك كافي است

تا پر سوخته حرمت پيدا كند.

جشن تولد توست و من ...... باز به دنيا مي آيم و خاكستر مي شوم

تا راز حضور تو را بدانم.

ققنوس شبهاي تنهاييم

"تولدت مبارک"

چه لطيف است حس آغازي دوباره،

و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس.......

و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن!

و چه اندازه شيرين است امروز............

روز ميلاد تو ........

روزي که تو آغاز شدي!

فرزانا جووووووووووووووون تولدت مبارک

امیدوارم ۱۰۰ سال بعد در چنین روزی کنارت کلی نوه نتیجه باشه و شمعای کیک … سالگیت رو فوت کنی و هیچی از کیکم به خودت نرسه

اگر سرم ، که ازانکار کردگار پرم

اگر دلم ، که از اندوه روزگار پرم

*

دقیق تر بنگر-این غبار از آینه نیست-

خود این منم که در آیینه از غبار پرم

*

درختی ام که پر از قلب های کنده شده ست

ز خالکوبی  غم های  یادگار  پرم

*

نه اهل کشتی نوح ونه سر نهاده به کوه

برای آمدن مرگ از انتظار پرم

*

مگیر زورق فرسوده مرا از رود

که از خیال رسیدن به آبشار پرم!

**فاضل نظری**

از خدا جز خدا را نباید خواست. عرفان نظر آهاری

اگر قرار باشه در یک کلمه یا یک جمله " خدا " رو توصیف کنی اون کلمه یا جمله چیه؟؟

برای اراضی کشورم هیچ وقت گفتگو نمی کنم بلکه آن را با قدرت فرزندان کشورم به دست می آورم .
وقتی پا در رکاب اسب می نهی بر بال تاریخ سوار شده ای شمشیر و عمل تو ماندگار می شود چون هزاران فرزند به دنیا نیامده این سرزمین آزادی اشان را از بازوان و اندیشه ما می خواهند . پس با عمل خود می آموزانیم که پدرانشان نسبت به آینده آنان بی تفاوت نبوده اند. و آنان خواهند آموخت آزادی اشان را به هیچ قیمت و بهایی نفروشند .

نادر شاه افشار

اگه یه روز جنگ بشه حاضری از کشورت دفاع کنی؟؟؟؟؟؟؟چقد شجاعت داری؟؟؟؟

حضرت حيدر به نام فاطمه حساس بود
خلقت از روز ازل مديون عطر ياس بود
اي که ره بستي ميان کوچه ها بر فاطمه
گردنت را مي شکست آنجا اگر عباس بود

سلام...

این دفعه یه مطلب کمی متفاوت داریم میخوایم به جای این که از حرفا واندیشه های دیگران استفاده کنیم و راهنمایی بگیریم حرفای خودمون رو بزنیم.پس لطفا به این سوال جواب بدید:

((اگه قرار باشه یک بار دیگه به دنیا بیاید و زندگی کنید همین شیوه ی امروزیتون رو پیش میگیرید یا تغییر مسیر میدید؟؟))

نامم را پدرم انتخاب کرد!
نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!
دیگر بس است!
راهم را خودم انتخاب خواهم کرد... دکتر علی شریعتی

در شبی تاریک

که صدایی با صدایی نمی آمیخت

وکسی کس را نمی دید از ره نزدیک

یک نفر از صخره های کوه بالا رفت

وبه ناخن های خون آلود

روی سنگی کند نقشی را واز آن پس ندیدش هیچکس دیگر.

شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره خشکید.

ازمیان برده است طوفان نقش هایی را

که بجا ماند از کف پایش

گر نشان از هر که  پرسی  باز

برنخواهد آمد آوایش

آن شب

هیچکس از ره نمی آمد.

تا خبر آرد ازآن رنگی که در کار شکفتن بود.

کوه:سنگین،سرگران،خونسرد.

باد می آمد ، ولی خاموش.

ابر پر می زد ،ولی آرام.

یک آن لحظه که ناخن های دست آشنا راز

رفت تا برتخته سنگی کار کندن را کند آغاز،

رعد غرید،

کوه را لرزاند.

برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه

پیکرنقشی که باید جاودان می ماند.

امشب

باد وباران هردو می کوبند:باد خواهد برکند از جای سنگی را

وباران هم

خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید.

هردو می کوشند،می خروشند

لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه

مانده برجای استوار ، انگار با زنجیر پولادین .

سال ها آن را نفرسوده است.

کوشش هر چیز بیهوده است.

کوه  اگر بر خویشتن  پیچد،

سنگ برجا همچنان خونسرد می ماند

ونمی فرساید آن نقش که رویش کند در یک فرصت باریک

یک نفر کزصخره های کوه بالارفت.

در شبی تاریک.

                                    **سهراب سپهری**

*از دیروزها به دنبالت دویدم وبه امید دیدارت به امروز رسیدم ولی افسوس...!

افسوس که توبه فرداها سفر کردی...